Wednesday, September 17, 2008

Then understand. @ 9/17/2008 09:44:00 PM

Every time people say they miss me, I feel like part of it was my fault. Not just time. I feel like they have the right to blame me.. Because I feel like at one point, I wanted it to happen. I don't care what my reason is, but I know I did want it to happen. May times kasi na minsan, nagbibigay ako ng space kahit na wala namang pinagawayan. Ganun ako kapag I feel so distant from you.

Pero sa totoo lang, nakakasawa na. Nakakasawa na na ako na lang lagi yung magrereach out every time na magkikita. Nakakasawa na ako na lang yung pipilit sa kanilang umintindi. Pero hindi ako nagggive up, I love them and I don't want to lose them. (By the way, hindi lang isang grupo ng tao yang tinutukoy ko sa "them".. hindi rin sila magkakakilala)

Hindi ako galit sa kanila. Pareho kasi yung problema ko sa parehong grupo na to eh. Hinding hindi talaga ako galit sa kanila. Nakakatampo lang na parang ako/kami pa talaga yung dapat manguna sa gawa.

Naiintidihan ko yung point ng niyo, at alam kong at one point may mali din ako/kami pero sana maintindihan niyo rin ako/kami. Minsan nakakahiya nang magsabi sa inyo kasi alam kong/naming maddisappoint (ko) na naman (namin) kayo. I'm/We're sorry, I/we (both) mean it. Pero hindi lang naman ako/kami yung may mali dito. Sana maintindihan niyo rin ako/kami.

Sa isa naman, I'm/We're sorry kung laging ganito. Sana maintindihan niyo, ang hirap mag reach out, ang hirap mag jump bigla like nothing happened. Im sorry rin for a lot of stuff.

Hindi ko/namin sinasadyang masaktan kayo. Pero nakakasakal/nakakasakit/nakakapangtampo na. Hindi lang naman kayo yung may nararamdman, hindi lang kayo yung nasasaktan.